Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανακαλύψεις- καινοτομίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανακαλύψεις- καινοτομίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011

Βρήκαν το γονίδιο που ρυθμίζει τις ώρες του ύπνου!


Βρήκαν το γονίδιο που ρυθμίζει τις ώρες του ύπνου!


Πολλοί άνθρωποι νιώθουν σαν "ζόμπι" αν δεν κοιμηθούν τουλάχιστον οκτώ ώρες και άλλοι είναι φρέσκοι-φρέσκοι με πέντε ώρες ύπνο το πολύ. Τώρα, για πρώτη φορά, οι γενετιστές εντόπισαν ένα γονίδιο στο γενικό πληθυσμό, το οποίο φαίνεται να επηρεάζει το γιατί μερικοί πρέπει να κοιμούνται περισσότερο από άλλους.
Ο ύπνος επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως, για παράδειγμα, από το βάρος του σώματος: όσο μεγαλύτερος είναι ο δείκτης σωματικής μάζας ενός ανθρώπου, τόσο λιγότερο γενικά κοιμάται. Οι επιστήμονες μελέτησαν δείγματα DNA 4.260 ατόμων από επτά χώρες, από την Ιταλία έως την Εσθονία, και τα συσχέτισαν με τις συνήθειες ύπνου που ανέφεραν οι εθελοντές. Οι ερευνητές, στη συνέχεια, αναζήτησαν γενετικούς παράγοντες που είναι κοινοί σε εκείνους τους ανθρώπους που κοιμούνται περισσότερο ή λιγότερο.
Με αυτό τον τρόπο, εντόπισαν ένα γονίδιο, το ABCC9, το οποίο φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά τη διάρκεια του ύπνου. Όταν έχουν τη δυνατότητα να κοιμηθούν όση ώρα θέλουν, όσοι διαθέτουν δύο αντίγραφα μιας παραλλαγής αυτού του γονιδίου, κοιμούνται κατά μέσο όρο 6% λιγότερο από όσους έχουν δύο αντίγραφα από μια δεύτερη παραλλαγή του ίδιου γονιδίου ή περίπου 7,5 ώρες έναντι 8 ωρών.
Το γονίδιο ABCC9 κωδικοποιεί μια πρωτεΐνη, τη SUR2, που εμπλέκεται στο "κύκλωμα του καλίου", το οποίο διοχετεύει ιόντα καλίου στα κύτταρα. Όταν οι ερευνητές απενεργοποίησαν αυτό το γονίδιο σε μύγες στο εργαστήριο, αυτές κοιμήθηκαν πολύ λιγότερο σε σχέση με τις άλλες που δεν είχαν υποστεί τη γενετική μετάλλαξη.
Μέχρι στιγμής, έχει βρεθεί και ένα άλλο γονίδιο, το Dec2, που επηρεάζει τη διάρκεια του ύπνου, όμως αυτό έχει εντοπιστεί μόνο σε μερικές οικογένειες και όχι γενικά στον ανθρώπινο πληθυσμό. Το ABCC9 είναι το πρώτο γονίδιο που εμφανίζεται να σχετίζεται στενά με τη διάρκεια του ύπνου σε όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο σε μερικές ομάδες του πληθυσμού.
Επειδή η πρωτεΐνη SUR2, που ελέγχεται από το γονίδιο ABCC9, εμπλέκεται επίσης στο διαβήτη και στην καρδιοπάθεια, όπως δήλωσαν οι γερμανοί ερευνητές, η ανακάλυψή τους μπορεί να ενδιαφέρει και όσους επιστήμονες ασχολούνται με αυτές τις παθήσεις και το πώς αλληλοεπηρεάζονται με τη διάρκεια του ύπνου ενός ασθενούς.

Πηγή

Ψάχνοντας το “γκέι” γονίδιο


Πολλοί πιστεύουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι σε μεγάλο βαθμό κληρονομική, και πράγματι, οι στατιστικές σχέσεις το επιβεβαιώνουν. Αν ένας άνδρας είναι ετεροφυλόφιλος, ο αδερφός του έχει 2% πιθανότητα να είναι γκέι. Αν όμως ο άνδρας είναι γκέι, τότε ο αδερφός του έχει 12% πιθανότητα να είναι κι αυτός γκέι. Αν ο αδελφός ενός γκέι άνδρα είναι δίδυμος, τότε έχει 24% πιθανότητα να είναι γκέι, κι αν είναι πανομοιότυπος δίδυμος (από το ίδιο ωάριο) η πιθανότητα ανεβαίνει στο 50%. Επίσης, η πανομοιότυπη δίδυμη αδελφή μια λεσβίας γυναίκας έχει 50% πιθανότητα να είναι κι αυτή λεσβία. Αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι η ομοφυλοφιλία έχει σαφώς βιολογική βάση, αλλά δημιουργούν και ορισμένα ερωτήματα.

Αφού οι  πανομοιότυποι δίδυμοι έχουν ακριβώς ίδια γονίδια, γιατί στις μισές περιπτώσεις υπάρχουν διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις; Βέβαια, ποτέ οι πανομοιότυποι δίδυμοι δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που λέει λέξη, και πάντα υπάρχουν διαφορές π.χ. αν ο ένας είναι αριστερόχειρας, ο άλλος έχει 76% πιθανότητα να είναι αριστερόχειρας και όχι 100%.
Από την άλλη πλευρά όμως, οι δίδυμοι μεγαλώνουν σε ένα πολύ κοινό περιβάλλον και δεν αποκλείεται η στενή στατιστική σχέση της ομοφυλοφιλίας που υπάρχει μεταξύ τους να οφείλεται σε κοινές επιδράσεις και όχι στα γονίδια.  Για να αφαιρέσουν την επίδραση τους περιβάλλοντος, οι ερευνητές έστρεψαν την προσοχή τους σε πανομοιότυπους διδύμους που διαχωρίστηκαν μετά την γέννησή τους και μεγάλωσαν σε διαφορετικές οικογένειες. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, βρήκαν ότι μεταξύ των γυναικών δεν υπάρχει συσχέτιση.  Δηλαδή η πανομοιότυπη δίδυμη αδελφή μιας λεσβίας γυναίκας που έχει μεγαλώσει σε διαφορετικό περιβάλλον δεν έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι λεσβία από 1,5%, όσο είναι ο μέσος όρος. Συνεπώς η βιολογία δεν μπορεί να εξηγήσει την ομοφυλοφιλία στην περίπτωση των γυναικών. Στους άνδρες όμως εμφανίζεται και πάλι η αυξημένη πιθανότητα του 50% όταν οι πανομοιότυποι δίδυμοι έχουν μεγαλώσει σε διαφορετικό περιβάλλον.
Καθώς η ομοφυλοφιλία φαίνεται να είναι σε σημαντικό βαθμό κληρονομική -τουλάχιστον στους άνδρες- οι γενετιστές έψαξαν να βρουν αν υπάρχει ‘γκέι’ γονίδιο.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι η κληρονομική ομοφυλοφιλία προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από τη  μητέρα. Όταν ένας άνδρας είναι γκέι, οι συγγενείς από την πλευρά της μητέρας έχουν αυξημένη πιθανότητα να είναι ομοερωτικοί, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για τους συγγενείς από την πλευρά του πατέρα. Αν λοιπόν υπάρχει ‘γκέι’ γονίδιο, φαίνεται πως αυτό κληρονομείται από τη μητέρα και όχι από τον πατέρα, τουλάχιστον στην συντρηπιτική πλειονότητα των περιπτώσεων. Από την άλλη πλευρά βέβαια, το 27% των ομοφυλόφιλων ανδρών αφήνει απογόνους.
Μια μελέτη που δημιούργησε μεγάλες επιστημονικές διαμάχες γύρω από την κληρονομικότητα της ομοφυλοφιλίας δημοσιεύτηκε το 1993 από τον Αμερικανό ερευνητή Ντιν Χάμερ. Ο Χάμερ, αφού εξέτασε 40 ζεύγη ομοφυλόφιλων αδερφών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πράγματι υπάρχει ‘γκέι’ γονίδιο και βρίσκεται στο χρωμόσωμα Χ το οποίο  κληρονομείται από τη μητέρα, και ειδικότερα βρίσκεται σ’ ένα τμήμα του που αποκαλείται Χq28. Το συμπέρασμα προκάλεσε μεγάλη έξαψη ανάμεσα στους γενετιστές και ακολούθησαν πολλές άλλες έρευνες. Όμως, οι νέες έρευνες αυτές ήρθαν σε σύγκρουση με το συμπέρασμα του Χάμερ, ο οποίος κατηγορήθηκε για λάθος χειρισμό δεδομένων. Ο ίδιος ο Χάμερ παραδέχτηκε δημόσια την περιορισμένη ισχύ της μελέτης του. Δήλωσε πάντως πως πιστεύει ότι η ανδρική ομοφυλοφιλία είναι μόνο κατά 50% κληρονομική. Καθώς όμως το ανθρώπινο γονιδίωμα έχει εξ’ ολοκλήρου αναλυθεί ‘γκέι’ γονίδιο δεν έχει βρεθεί, τουλάχιστον μέχρι σήμερα.
Τα πράγματα έγιναν πιο περίπλοκα από ένα  στατιστικό στοιχείο. Ενώ ο πρώτος γιος έχει 2% πιθανότητα να είναι γκέι, ο δεύτερος γιος έχει 33% μεγαλύτερη πιθανότητα από τον πρώτο να είναι και αυτός γκέι, ενώ ο τρίτος γιος έχει 33% μεγαλύτερη πιθανότητα από το δεύτερο γιο να είναι επίσης γκέι. Το φαινόμενο αυτό παραμένει ανεξήγητο μέχρι σήμερα. Πάντως, με βάση αυτό το στατιστικό στοιχείο, ορισμένοι ερευνητές διατύπωσαν την άποψη ότι η ομοφυλοφιλία ίσως τελικά να έχει σχέση με ορισμένες αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος της μητέρας απέναντι στο έμβρυο, κάτι που βέβαια αυξάνει την πιθανότητα της ομοφυλοφιλίας ανάλογα με τον αριθμό των κυήσεων. Έτσι η κληρονομικότητα της ομοφυλοφιλίας μπορεί να μην οφείλεται σε κάποιο γονίδιο αλλά στο “περιβάλλον” που δημιουργείται κατά τη διάρκεια του τοκετού μέσα στη  μήτρα. Υπό αυτή την έννοια οι κληρονομικοί παράγοντες μπορεί να μην είναι ‘γενετικοί’ αλλά ‘επιγενετικοί’.
Ο Αμερικανός γενετιστής Σβεν Μπόκλαντ που έχει βάλει σκοπό της ζωής του να ανακαλύψει τον τρόπο με τον οποίο καθορίζονται τις σεξουαλικές προτιμήσεις πιστεύει ότι η ομοφυλοφιλία δεν οφείλεται σε κάποιο γονίδιο αλλά σε γονιδιακή ‘απορύθμιση’. Σύμφωνα με τον Μπόκλαντ η πλήρης ανάλυση των 46 ανθρώπινων χρωμοσωμάτων μπορεί να δείξει ποιες ‘επιγενετικές’ αλλαγές ευθύνονται για την ομοφυλοφιλία αλλά μια τέτοια μελέτη που θα περιελάμβανε 10 ζεύγη διδύμων κοστίζει σήμερα 200 εκατομμύρια δολάρια. Κανένας κρατικός προϋπολογισμός δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσει μια τόσο ακριβή έρευνα όσο διαρκεί η σημερινή οικονομική κρίση στις  ΗΠΑ κι έτσι οι απαντήσεις στα ερωτήματα γύρω από τη κληρονομικότητα της ομοφυλοφιλίας έχουν προς το παρόν αναβληθεί.

    Για πρώτη φορά δημιουργήθηκε σπέρμα στο εργαστήριο


    Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
    Οι άνδρες, των οποίων το σπέρμα είναι αδύναμο για τεκνοποίηση, μπορούν να ελπίζουν ότι στο μέλλον θα έχουν στη διάθεσή τους νέα "όπλα", καθώς Ιάπωνες επιστήμονες κατάφεραν για πρώτη φορά να δημιουργήσουν στο εργαστήριο σπέρμα ενός θηλαστικού, συγκεκριμένα ποντικιού.
    Πρόκειται για ένα σημαντικό επίτευγμα, καθώς κάτι τέτοιο μέχρι τώρα εθεωρείτο αδύνατο. Οι βιολόγοι προσπαθούσαν να δημιουργήσουν σπέρμα έξω από το σώμα εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, χωρίς όμως επιτυχία.

    Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Γιοκοχάμα, με επικεφαλής τον ουρολόγο και βιολόγο Τακεχίκο Ογκάβα, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό "Nature", σύμφωνα με το "Science", το "New Scientist" και τις βρετανικές "Γκάρντιαν" και "Ιντιπέντεντ", ανέπτυξαν το σπέρμα σε μία καλλιέργεια χρησιμοποιώντας τμήματα ιστών από τους όρχεις νεογέννητων ποντικιών, και στη συνέχεια απέδειξαν ότι το εργαστηριακό σπέρμα μπορούσε να γονιμοποιήσει ωάρια θηλυκών ποντικιών, οδηγώντας στη γέννηση υγιών ζώων. Η διαδικασία παραγωγής του σπέρματος διήρκεσε περίπου δύο μήνες.

    "Θέλω να χρησιμοποιήσω την μέθοδό μας και σε άλλα μεγαλύτερα είδη, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων", δήλωσε ο Ογκάβα, εκφράζοντας την ελπίδα ότι η νέα τεχνική θα βοηθήσει να αποκαλυφθούν οι μοριακοί μηχανισμοί για τη δημιουργία του ανθρώπινου σπέρματος και τελικά θα οδηγήσει σε νέες θεραπείες για την ανδρική υπογονιμότητα.

    http://health.ana-mpa.gr/fthema.php?id=8060

    Ενα γονίδιο για τον αλκοολισμό


    Κληρονομικά χαρακτηριστικά έχει η ροπή προς τα οινοπνευματώδη ποτά
    Ενα γονίδιο για τον αλκοολισμό
    Ενα γονίδιο ίσως ευθύνεται για την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.
    0Share
    εκτύπωση  
    Ουάσιγκτον

    Πολλοί έχουν παρατηρήσει ότι η ροπή προς το αλκοόλ αποτελεί συχνά οικογενειακό «χαρακτηριστικό», κανείς όμως δεν είχε εξακριβώσει αν αυτό θα έπρεπε να αποδοθεί στην κληρονομικότητα ή στην επιρροή που ασκεί το περιβάλλον. Τώρα οι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι βρήκαν μια απτή απόδειξη υπέρ του κληρονομικού παράγοντα σε ένα γονίδιο.

    Στο κέντρο της ηδονής
    Διεξάγοντας πειράματα με ποντικούς Αμερικανοί ερευνητές παρατήρησαν ότι το γονίδιο TLR4, το οποίο κωδικοποιεί για την παραγωγή μιας πρωτεΐνης στην αμυγδαλή του εγκεφάλου, συνδέεται άμεσα με την επιθυμία για υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Η αμυγδαλή _ γνωστή και ως «το κέντρο ηδονής» του εγκεφάλου _ είναι μια περιοχή που ευθύνεται για τη ρύθμιση των συναισθημάτων και έχει συνδεθεί σε παλαιότερες έρευνες με τον εθισμό στο αλκοόλ.

    Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν επέφεραν με τεχνητό τρόπο διέγερση στους υποδοχείς της TLR4 και σε ορισμένους άλλους υποδοχείς του εγκεφάλου ώστε να μιμηθούν το συναίσθημα ευφορίας που νιώθουν όταν πίνουν όσοι καταναλώνουν περιστασιακά μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, οι μέχρι πρότινος επιρρεπείς στο ποτό ποντικοί έχαναν το ενδιαφέρον τους για το οινόπνευμα ύστερα από δυο εβδομάδες.

    Μελλοντική θεραπεία
    Ο επικεφαλής της έρευνας Χάρι Τζουν, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, θεωρεί ότι τα αποτελέσματα δείχνουν ότι το συγκεκριμένο γονίδιο συνδέεται με την περιστασιακή άμετρη κατανάλωση οινοπνεύματος και ενδέχεται να «προσαρμόζει» νευρολογικά τους φορείς του ήδη από τη νεαρή ηλικία για τον εθισμό στο αλκοόλ.

    «Η περιστασιακή άμετρη κατανάλωση αλκοόλ είναι επαχθής για τη δημόσια υγεία και χρήζει βελτιωμένων θεραπειών» δήλωσε. «Η γονιδιακή θεραπεία ίσως κατορθώσει να προσφέρει εναλλακτικές στις παρούσες ψυχολογικοκοινωνικές και φαρμακευτικές παρεμβάσεις, όμως ο εντοπισμός όλων των γονιδίων στα οποία θα πρέπει να στοχεύσουμε αποτελεί πρόκληση».

    Πηγή

    Νέα φάρμακα κατά της ηπατίτιδας C


    Από την ασθένεια μολύνεται το 3% του παγκόσμιου πληθυσμού

    Φέτος το καλοκαίρι αναμένεται να εγκριθούν στην αμερικανική αγορά δύο φάρμακα που προσφέρουν πλήρη ίαση στα περισσότερα κρούσματα ηπατίτιδας C. Η ασθένεια δεν είναι ευρέως γνωστή, μολύνει όμως έως και το 3% του παγκόσμιου πληθυσμού, συνήθως χωρίς να γίνεται αντιληπτή.

    «Εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή θεραπείας» σχολίασε ο Τζον Γουόρντ, αρμόδιος για τις έρευνες κατά της ηπατίτιδας C στα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC).

    Οι σημερινές φαρμακευτικές αγωγές για την επικίνδυνη χρόνια λοίμωξη βασίζονται σε κοκτέιλ δύο ουσιών αλλά αποτυγχάνουν να εκριζώσουν τον ιό περίπου στο 60% των ασθενών.

    Οι τελευταίες δοκιμές δείχνουν ότι η προσθήκη ενός τρίτου φαρμάκου στο κοκτέιλ -είτε της τελαπιβίρης που ανέπτυξε η Vertex Pharmaceuticals, είτε της μποσεπρεβίρης της Merck- αυξάνει το ποσοστό επιτυχίας στο 65% με 75%.
    Στους ασθενείς αυτούς επιτυγχάνεται πλήρης ίαση -κανένα ίχνος του ιού δεν ανιχνεύεται στο ήπαρ έξι μήνες μετά την τελευταία δόση των φαρμάκων.

    Επιπλέον, όμως, η προσθήκη του τρίτου φαρμάκου μειώνει στο μισό τη διάρκεια της θεραπείας από τον ένα χρόνο στους έξι μήνες. Ο ιός της ηπατίτιδας C (HCV) προσβάλλει τα κύτταρα του ήπατος και σε διάστημα μερικών δεκαετιών μπορεί να προκαλέσει κίρρωση και τελικά καρκίνο. Μεταδίδεται από μολυσμένο αίμα, και τα περισσότερα κρούσματα αποδίδονται σε ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών και σε μεταγγίσεις που πραγματοποιήθηκαν πριν αρχίσουν να ελέγχονται για τον ιό οι μονάδες αίματος.

    Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ασθένεια γίνεται αντιληπτή στη διάρκεια ιατρικών εξετάσεων ρουτίνας. Εμβόλιο για τον HCV ακόμα δεν υπάρχει.

    Ακόμα και με τα δύο νέα φάρμακα, η αγωγή για την εκρίζωση του ιού έχει σοβαρές παρενέργειες και ορισμένοι ασθενείς δεν μπορούν να υπομείνουν.

    Σήμερα, το φαρμακευτικό κοκτέιλ κατά του HCV περιλαμβάνει συνήθως ένα γενικό αντι-ιϊκό φάρμακο η ριμπαβιρίνη, καθώς και ενδοφλέβια ιντερφερόνη-α, μια πρωτεΐνη που ενισχύει την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος.
    H προσθήκη τελαπιβίρης ή μποσεπρεβίρης αυξάνει μεν την αποτελεσματικότητα, αυξάνει όμως και τις παρενέργειες -δερματικό έκθεμα και αναιμία αντίστοιχα.

    Οι δύο αμερικανικές φαρμακευτικές εταιρείες ελπίζουν να λάβουν έγκριση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) το καλοκαίρι.

    Πηγή: advancehealth.gr

    Βιο-εκτυπωτές που ... αναπλάθουν το τραυματισμένο δέρμα !



    Έκδοση φιλική για εκτύπωση
    Αποστολή σε φίλοΈκδοση PDF
    Βιο-εκτυπωτές αναπλάθουν το τραυματισμένο δέρμα,Βιο-εκτυπωτές, αναπλάση τραυματισμένου δέρματος,τραυματισμένο δέρμα,Αμερικανοί επιστήμονες αναπτύσσουν μια καινοτόμο τεχνολογία «εκτύπωσης» μοσχευμάτων δέρματος για ανθρώπους που έχουν υποστεί εγκαύματα, χρησιμοποιώντας κοινούς φορητούς εκτυπωτές γραφείου.
    Η νέα εφαρμογή παρουσιάστηκε από τον καθηγητή Χοντ Λίπσον του Εργαστηρίου Υπολογιστικής Σύνθεσης του Πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ και τον Τζέιμς Γιού της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Γουέικ Φόρεστ της Β.Καρολίνα, στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας για την Πρόοδο της Επιστήμης (AAAS), σύμφωνα με το Science.
    Το υπουργείο Αμυνας των ΗΠΑ χρηματοδοτεί τη σχετική έρευνα, επειδή θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ιδιαίτερα στο πεδίο της μάχης από το στρατό για την αποκατάσταση τραυμάτων από γιατρούς που θα μεταφέρουν επί τόπου τον βιο-εκτυπωτή (το 30% των τραυμάτων στην μάχη αφορούν εγκαύματα).
    Αρκεί μόνο η λήψη δείγματος κυττάρων από τον τραυματία, προκειμένου στη συνέχεια το μηχάνημα να «εκτυπώσει» συμβατό δέρμα, χρησιμοποιώντας καλλιέργειες κυττάρων (αντί για μελάνη και το ανθρώπινο σώμα αντί για χαρτί).
    Μέχρι στιγμής έχουν εκτυπωθεί δερματικά μοσχεύματα διαστάσεων δέκα επί δέκα εκατοστών για χοίρους.
    Μια εναλλακτική τεχνική πηγαίνει ακόμα πιο πέρα από το σχετικά δισδιάστατο δέρμα, καθώς χρησιμοποιεί κύτταρα, μια ειδική γέλη και άλλα υλικά για να δημιουργήσει χόνδρο. Ο τρισδιάστατος εκτυπωτής, σύμφωνα με τη σχετική επίδειξη που έγινε, μέσα σε μισή ώρα μπορεί να «τυπώσει» ένα αυτί.
    Η συσκευή λειτουργεί σαν εκτυπωτής inkjet, καθώς ψεκάζει πλαστικό, άλλα υλικά και βαθμιαία, στρώμα-στρώμα, δημιουργεί ένα όργανο του σώματος.
    Τα μέχρι τώρα πειράματα σε ζώα έχουν δείξει ότι αυτή η τεχνολογία βιο-εκτύπωσης είναι πολλά υποσχόμενη, αν και υπάρχουν προβλήματα, όπως είπε ο Δρ Λίπσον, που σχετίζονται πρωτίστως με το ότι δεν είναι όλα τα κύτταρα ευεπίφορα στον χειρισμό τους για «εκτύπωση».
    Αν και εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι κάποια μέρα η εκτύπωση δέρματος θα αποτελεί συνηθισμένη και ασφαλή διαδικασία, επεσήμανε ότι βρίσκεται ακόμα στο πειραματικό στάδιό της και χρειάζεται περαιτέρω βελτίωση πριν εφαρμοστεί σε ανθρώπους. Κυρίως πρέπει να διασφαλιστεί ότι οποιοδήποτε εκτυπωμένο μόσχευμα θα συνδεθεί σωστά με τα αιμοφόρα αγγεία του σώματος, ώστε να τροφοδοτείται κανονικά με αίμα και οξυγόνο.
    Ο Δρ Γιού εκτίμησε ότι η εκτύπωση δέρματος θα είναι έτοιμη για χρήση σε λίγα χρόνια και, σε μια 20ετία, θα έχει γίνει πια η κύρια πρακτική για την αποκατάσταση εγκαυμάτων.

    Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...